Ποιήματα

ΤΟ  ΚΤΗΝΟΣ


 

2012-10-31

 

ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

 

Στα βλέμματα σφηνώθηκε η απόγνωση

Όταν το κτήνος άρχισε πάλι να βρυχάται.

 

Χωρίς σημάδια γήρανσης

Παρεισέφρησε στους αιώνες

Τρώγοντας όνειρα, με τα ψέματα μεθώντας.

 

Ρακένδυτες ιδέες με κουκούλες

Στους δρόμους περιπλανώνται

Και με σφαίρες στους τοίχους

Οι στόχοι φαντάσματα καρφώνονται.

 

Κάποιες ζητιάνες φωνές

Τις συνθλίβουν τα βαρειά του πόδια.

Παιγνίδι η ισχνή βούληση

Στα δυνατά του χέρια, αφήνεται

Στην έκλειψη κι ο ήλιος

Όλο και σκοτεινιάζει.

 

Απ΄τα ρουθούνια του ξερνάει φωτιά,

Παγωνιά απ’το στόμα

Κι η ακινησία μας, μας πετρώνει

Για να’χουν νταμάρι τα παιδιά

Πέτρες για να κόβουν.

 

Πώς αλλιώς θα μας λιθοβολήσουν;

 

Το κτήνος βρυχάται με αυτοπεποίθηση,

Σείεται ο πλανήτης.

Και μεις στο μισοσκόταδο

(καθαρής επιλογής ο φωτισμός)

 

Κοιτάζουμε με δέος ό,τι αναθρέψαμε

Κι ακόμα προσκυνούμε, ψιθυρίζοντας:

 

Εξουσία! Πλεονεξία! Αλαζονεία! Αναλγησία!

 

Πεπρωμένο;


 

Μεσολόγγι

 

Τετάρτη 11/2/ 09  ώρα 2: 40π.μ

































 

ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΤΕ

 

Ατσάλινες σιωπές, σφιχτοδεμένες πέτρες

Άκαμπτες παραμένετε

Στις παρακλήσεις των λέξεων ,

Των ήχων φοβούμενες το ευμετάβλητον.

 

Αθρόα συσσώρευση συμπαγών αισθημάτων,

Φυγάδων φθαρτών σωμάτων.

Κι η απουσία λεηλατεί τα προσδοκώμενα

Για ανάσταση νεκρών.

 

Η βάρκα γονάτισε στον Αχέροντα απ΄το πήγαινε-έλα.

Λύγισε κι ο βαρκάρης απ’τις υπερωρίες.

 

Πείτε κάτι . Κι οι απουσίες μιλούν.

Πετάξτε κάτι. Θα το πιάσουμε.

Ένα νεύμα, μια λέξη που να μην αρχίζει από άλφα.

 

Η στέρηση είναι κακό σημάδι, σε σπρώχνει κατευθείαν

Στην αοριστία του οριστικού, στην αβεβαιότητα του βέβαιου.

 

Πείτε «Δρόμος» που ανοίγει ορίζοντες, μαζεύει υποσχέσεις.

Μην πείτε τη λέξη «Αλήθεια», είναι διπρόσωπη.

Προτιμότερο το «Γυμνό», δεν καμουφλάρεται.

Αποφύγετε το «Στόχο», πάντα υπάρχει κυνηγός.

 

Μόνο βιαστείτε, ο χρόνος κονταίνει κι η ακαμψία ψηλώνει.

Πείτε «Εδώ», θ’ανάψει φως.

Δηλώστε «Παρουσία» και θ’ακούσουμε την απουσία σας.

 

Μια λέξη μόνο, για να μη λησμονηθείτε.

 

 

Κρυονέρι

 

Τετάρτη 17/2/09        ώρα 2:25π.μ





 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ

 

Σταυροπόδι καθισμένοι εκεί

Που κόβεται η ανάσα της θάλασσας,

Αντίκρυ στην πορφύρα του ήλιου,

Μετράγαμε τη σιωπή μας.

 

Όταν οι λυγμοί της θάλασσας σταματούσαν,

Ελευθερώναμε τις ματιές μας

Και Σε αναζητούσαμε.

 

Το σούρουπο σκοντάψαμε

Πάνω στη βροχή που περπατούσε αθόρυβα

Και λασπωμένοι φορεθήκαμε

Πυκνό σύννεφο προσδοκιών.

 

Κρατώντας δισκοπότηρο στο μέρος της καρδιάς,

Συλλέγαμε το αίμα που έρρεε απ’τις πληγές της.

 

Δε μιλούσαμε για να μη βεβηλώσουμε τη σύλληψη.

 

Δεν κοιταχτήκαμε να μη δεσμευτούν οι παρουσίες.

 

Δε θέλαμε να διαψεύσουμε τον Προφήτη.

 

Κι ακόμα αναρωτιόμαστε:

 

-Τι είναι η Αγάπη;


 

Κρυονέρι

 

Τρίτη  23:30΄










 

Η «ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΕΙ»   ΚΥΡΙΑ

 

Ξημέρωσα νωρίς, για να’χει χρόνο

Η ενοχή μου ν’ασβεστώσει τη γκρίζα

Τούτη μέρα, μήπως μπερδευτεί

Και ξεστρατίσει η Απώλεια, καθ’όλα κυρία,

Επιμελώς ενδεδυμένη επιστολή

Με χαραγμένο τ’ όνομα μικρό

Σκοπίμως βαφτισμένο,

Για να μην έχει η σμίκρυνση

Αυταπάτες για κάτι πιο μεγάλο.

 

Ταχυδρομείται πάντα συστημένη

Με σφραγίδα, ευανάγνωστη διεύθυνση

Κι άγνωστος ο αποστολέας.

Κρυφτό που παίζουν τα παιδιά αθώο, σαν παιγνίδι.

 

Γιατί αν ήξερε η ενοχή μου

Ότι αποπροσανατολίζει ό,τι  κυοφορείται μέσα

Σ’ένα κρυφτούλι αιχμάλωτο του χρόνου,

Τότε δε θ’άφηνα τον ύπνο

Να γείρει, ούτε τα παράθυρα ορθάνοιχτα τη νύχτα.

 

Την πόρτα μόνο μαντάλωσα.

 

Κι αυτή ανέλπιστα η «καθωσπρέπει» Απώλεια

Σαν κλέφτρα μπήκε απ’το παραθύρι.


 

Κρυονέρι

 

Κυριακή  25/4/10











 

ΥΠΟΓΕΙΟ ΜΕ ΠΑΡΑΔΡΟΜΟ

 

Πολυσύχναστες ανατροπές

Συμβαίνουν τελευταία στου διπλανού το σπίτι.

 

-Μη δίνεις σημασία, χτυπάει το κουδούνι στην εξώπορτα.

Ελάσσονος σημασίας εκκρεμότητες,

Περί γειτνίασης ο λόγος.

Τα όρια ασαφή στον παράδρομο

Που εξυπηρετεί τη φυγάδευση.

Διαμαρτύρεται ο γείτονας για τη στενότητα

Της ανυπαρξίας στην επίμονη νοικάρισσα  απέναντι

Ζωή που αυθαίρετα το δρόμο τον μοιράζει.

 

Άκου εκεί μια τόση δα μικρή ζωή ίσο μερίδιο

Με την αιωνιότητα να διεκδικεί.

 

Κι εγώ αμέτοχη αν και συνδικαιούχος;

 

Κάθιδρη πετάγομαι, ξωπίσω μου το κουδούνι:

-Άσε, μη χαλάς τις σχέσεις σου,

Ένα στενό σοκάκι είναι.

-Ξέρεις εσύ καμιά λεωφόρο να διατίθεται

Σε υπόγειες οικίες;

Εδώ κατέβαλα υπέρογκη ανασφάλεια ύπαρξης

Για τον παράδρομο αυτόν, προκειμένου

Ν’ασφαλίσω τη φυγή μου και σε καμιά περαστική

Νοικάρισσα ζωή το μερτικό μου απαζάρευτο

Δε χαλαλίζω.

 

 

Κρυονέρι

 

Κυριακή 25/4/2010  ώρα 16:04΄









 

ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΟΝΕΣ  ΚΑΙ  ΣΩΤΗΡΕΣ

 

Πώς να ξέραμε ότι ο πόλεμος

Δε συναλλάσσεται μόνο με κορμιά κι ατσάλι.

 

Πώς με βεβαιότητες γι’ανύπαρκτους εχθρούς

Μυστικά τα χαρακώματα θα σκάψουν.

 

Δεν ήμασταν ανυποψίαστοι. Είχαμε πάψει

Από καιρό να προσκυνάμε στα παραμύθια.

 

Κι όμως μας ξεγέλασαν αβέβαιους όπως μας είδαν.

 

Για «Σωτηρία» μίλησαν ερχόμενη από τη Δύση.

Ευφράνθηκαν οι μεγαλοσχήμονες,

Κλειδώθηκε η αλήθεια.

 

Κι εμείς τις μνήμες θάψαμε, μεριάσαμε το χρόνο

Κι αφήσαμε το αδιανόητο αληθινό

Το ψέμα για να κάνει.

 

Προς τί όλα τούτα τα χαμόγελα;

Προς τί οι υποκλίσεις;

 

Τα χέρια τους κοιτάξαμε που μοιάζαν με δαγκάνες,

Σκοντάψαμε στα μάτια τους. Αύριο δεν υπήρχε.

 

Πως έμοιαζαν οι μεγαλοσχήμονες! Ίδιοι με τους «Σωτήρες»!

 

Πώς να ξέραμε ότι ελπίδες κι όνειρα

Σε μάχες θα τα ρίχνανε μ’ονομαστούς φονιάδες.



 

Κρυονέρι

 

12/11/10






 

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ


 

Άκου θράσος άφτερου νιόβγαλτου πουλιού.

Της εμπειρίας την εξίσωση ζητά κρυφά

Να του τη λύσω, για να’χει της ζωής απάντηση να δώσει.

 

Αν ήμουν μαθήτρια καλή

Κι είχα τ’αριστεία στον τοίχο κρεμασμένα

Θα’κανα μια παραχώρηση και θα’φηνα ν’αντιγράψει.

 

Χρόνια τώρα προσπαθώ αφαιρώντας

Κι αθροίζοντας τη λύση αυτή για να’βρω,

Μα πάντα αρνητικό πρόσημο μου δίνει.

Φοβάμαι τον πολλαπλασιασμό κι αρνιέμαι

Να τον αγγίξω.

Αρπάζω τη διαίρεση μήπως και ισορροπήσω

Μα πάλι το αποτέλεσμα υπέρβαρο μου βγαίνει.

 

Κι όσες φορές κι αν ζήτησα από τους συμμαθητές μου

Που με άσπρα τα μαλλιά κάθονται ακόμα στο θρανίο

Τη λύση να μου δώσουν,

Πάντα μου έδειχναν μπροστά

Κι όλο μπροστά με στέλναν.


 

Κρυονέρι

 

16/1/11














 

ΥΠΟΘΕΣΗ  ΧΩΡΙΣ  ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ

 

Αν με ρωτούσαν,

Μια υπόθεση κάνω για να ενθαρρύνω

Την ελαχιστότητά  μου.

Αν! Ανύπαρκτο στην ευρυχωρία του χρόνου

Άτλας του εφήμερου κρατά γιγάντια

Ταλάντευση μικρόσωμης ζωής.

 

Αν με ρωτούσαν,

Πώς το χρόνο θα μηδενίσω,

Λέγω αν. μήπως και ξορκίσω την κάθοδό του

Την ευθυτενή με τη μύτη σηκωμένη

Ως να περιγελά όλους αυτούς που προσπερνά

Αέναος ταξιδευτής του σύμπαντος περιπατητής.

 

Δε θ’αναφωνήσω Εύρηκα! Εύρηκα!

 

Λογιστικά θα τον τελειώσω, κλείνοντας

Το βιβλίο εισόδου με την έξοδό μου.


 

Κρυονέρι


 

23/1/11  ώρα 14:05΄

















 

ΑΥΤΟΠΤΗΣ  ΜΑΡΤΥΣ


 

Αξιότιμε φίλε

 

Σκοπίμως αποφεύγεται στην προσφώνησή μου

Το «Αγαπητέ» προς αποφυγήν συνωστισμού

Μαρτυριάρικων αισθημάτων.

Το γράμμα σας ολιγόλογον, επαρκώς  λυπημένον,

Εμφανώς δακρυσμένον.

Ύποπτης δοσοληψίας αναφορά κάνετε μεταξύ ψεύδους

Και αληθείας.

Επέπεσε στην αντίληψή σας αρκετά μετά τη γέννησή σας.

Αυτόπτης μάρτυς λοιπόν συμβάντος του κοινού ποινικού κώδικος.

Ζητήσατε προστασία, αλλάξατε ταυτότητα, συνήθειες, εργασία και διαμονή.

Προς τί όλη τούτη η ταραχή;

Όλα τα μέτρα ελήφθησαν προκειμένου για την ανασφάλειά σας.

Κι όμως εντόνως διαμαρτύρεσθε ότι διέρρευσε το όνομά σας.

 

Αξιότιμε φίλε

 

Κι εγώ υπήρξα μάρτυρας της ίδιας δοσοληψίας,

Αλλά κατάλαβα νωρίς και δε ζήτησα προστασία.

Γιατί με ένα ψέμα αρχίζουμε και σκοντάφτουμε στην αλήθεια.

 

Υ.Γ. Ο ίδιος Δικαστής εκδικάζει όλες τις υποθέσεις

Και μάρτυρες πάντα οι ίδιοι.

Προς τί  λοιπόν ο πανικός για κάτι δεδικασμένο;


 

Κρυονέρι

 

Σάββατο 12/2/11  ώρα 12: 59΄









 

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ  ΕΤΣΙ


 

Υποπτεύομαι ότι σκιαγραφείς απατηλά

Του χρόνου δανειστού φαντάσματα, εκθέματα

Σε γκαλερί εις περίοπτον θέση να εκθέσεις,

Μήπως και ξελασπώσεις.

 

Τόση μυστικότης  για το εφήμερον

Δε σε κάνει καλλιτέχνη.

 

Χάραξε ένα ηλιοβασίλεμα βαθύφωνο

Στου ορίζοντα την πλάτη. Ρίξε του μπογιά

Της άρνησης κόκκινου βαθέος και κράτα το

Επίμονα στο στρίφωμα της μέρας.

Ρίξε ένα γάντζο αν χρειαστεί στο σύννεφο

Που περνάει κι άστο εκεί να κρέμεται,

Μόνο να μη βουλιάξει.

Και μην εκθέτεις τίποτε άλλο απ’τη ζωή σου.

 

Τουλάχιστον έτσι θα πουλήσεις ακριβά

Το εφήμερον στο δανειστή σου χρόνο.


 

Κρυονέρι

 

Σάββατο 19/2/11  ώρα19:58΄
















 

ΑΤΙΤΛΟ


 

Ένας απ’τους λόγους που μάθαμε

Να μετράμε, είναι για να ελέγχουμε

Μέσα απ’το χρόνο τη φθορά.

 




































 

ΔΡΑΠΕΤΗΣ                                       ( Στην Καίτη, το Γιάννη

και

τη Γιώτα)

Νοσταλγία μου μήνυσες

Και πάλι σε Μαρτιάτικο όνειρο.

Αδιακρισία απ’την πλευρά σου

Ν’ανοίγεις πόρτα πάνω σε πληγή.

 

Δε σ’έμαθε κανείς ότι ποτέ

Δε χτυπάνε στη λήθη, γιατί από κάτω

Λαγοκοιμάται ξενύχτης ο πόνος;

 

Αν ήξερες κάθε βράδυ

Πόσα νεροπότηρα μεθύσι τον κερνάω

Κι έτσι παραπαίοντας ανταμώνει την αυγή,

Χρόνια τώρα δε θα κρυβόσουν στη σιωπή

Αφήνοντας τις μνήμες πίσω σου μάρτυρες

Για εφήμερη συνάντηση περαστική.



 

Κρυνέρι





















 

ΑΦΥΠΝΗΣΗ


 

Στων αιώνων τη σιγή

Ανήσυχα κοιμούνται στεφανωμένες

Ανδρείων κεφαλές.

 

Παντελώς λησμονηθείσα υπερηφάνεια

Ξάφνου ανεσύρθη ως κέλευσμα

Τούτων των χαλεπών καιρών.

 

Μουδιασμένοι από την άπνοια

Άνεμο ζητάνε , κεραυνούς κι αστροπελέκια

Τα θέμελα της γης τούτης της πενιχρής

Των δούλων να ταράξουν.

 

Ξυπνήστε τους ανδρείους με την καρδιά των λιονταριών.

Τα κόκκαλα που αίμα ακόμα στάζουν

Υψώστε τα σα λάβαρα και χτίστε με τούτα τείχη

Και βάλτε για προπύργιο το χτες να σας ξυπνήσει.

 

Σπρώξτε το παρόν- που αλυσοδεμένο το κρατάνε-

Στο μέτωπο μπροστά τους εχθρούς ν’αναχαιτίσει.

 

Έτσι κερδίζονται οι πόλεμοι και γράφεται η ιστορία.

 

Έτσι ανοίγεται ορίζοντας το αύριο για να υπάρξει.

 

Και μόνο τότε ήσυχοι οι ανδρείοι θα κοιμηθούνε.


 

Κρυονέρι

 

10/7/11     ώρα 18:30΄









 

ΜΕΓΑΛΗ  ΣΠΑΤΑΛΗ


 

Σπάταλα που καίγεται της προσωρινότητας

Το φυτίλι. Τσιρίζοντας απεγνωσμένα η φλόγα,

Μάρτυρας δεδικασμένων υποτάσσεται

Στο πεπρωμένον.


 

Κρυονέρι

 

Κυριακή  7/8/11 ώρα 12:56΄

 






























 

ΑΔΕΚΑΡΗ


 

Υποκρύπτεις εσκεμμένα λόγια ανείπωτα

Στοιβαγμένων αισθημάτων την ηχώ.

Μοιραία εσωστρέφεια, επικερδής ανώφελα

Στο μικρομάγαζο αυτής της γειτονιάς.

 

Στο απέναντι γωνία μαγαζί πάνε κι έρχονται

Εξωστρέφειας εμπορεύματα.

Δεν είναι κεχριμπάρι ή χρυσός. Ρετάλια

Με το κομμάτι πάνε.

 

Κι όταν οι λεπτοδείκτες ανταμώσουν στις εννιά

Και τα ρολά κατέβουν, το μαγαζί απέναντι

Μετράει κάποιες δεκάρες.

 

Κι εσύ ξεθάβοντας αισθήματα

Με λόγια τα στολίζεις,

Μα οι πελάτες έφυγαν.

Δώδεκα πήγε η ώρα.

 

Αποτραβιέσαι αδέκαρη.

Χασούρα και τούτη η μέρα.



 

Κρυονέρι

 

Σάββατο 29/10/11  ώρα 16:30΄













 

ΔΙΣ  ΕΙΣ  ΘΑΝΑΤΟΝ


 

Συγχώρα με γιατί όταν αναζητούσες το φως

Σ’έσπρωξα στο σκοτάδι.

Όταν ψέλλισες «θέλω» σου έκλεψα το δικαίωμα.

 

Συγχώρα με γιατί πυρπόλησα τα φτερά σου

Κι επέλεξα τη σιωπή στην κραυγή σου.

Για τα σφηνωμένα στα κάγκελα μάτια σου

Και πορφύρα στο δρόμο χυμένη.

 

Συγχώρα με για τον εφιάλτη που γύρισε

Από τις Θερμοπύλες.

 

Συγχώρα με γιατί υπήρξα πριν από σένα

Κι έσβησα τον ήλιο.

Για την ανυδρία των καιρών, τους καρπούς

Της αλχημείας.

Την ιδιοτέλεια των καιροσκόπων.

 

Συγχώρα με για το δικό σου αύριο

Που το καταβρόχθισε το δικό μου χθες.

 

Συγχώρα με γιατί μέσα στο εγώ μου

Δεν άφησα να χωρέσεις εσύ.


 

Κρυονέρι

 

21/11/11   ώρα 18:52΄












 

ΠΟΝΤΙΟΙ  ΠΙΛΑΤΟΙ


 

Απροσδιόριστη, αβέβαιη, περιπλανώμενη

Στους δρόμους μελαγχολία, αινιγματικών συμπτώσεων,

Συνθέτει νεφελώδες τοπίο.

 

Στο απόμακρον βάθος, φως, όχι άπλετον,

Η υπερβολή είναι θανατηφόρος,

Αρκεί «φως» για να μην ξεψυχήσει

Παγιδευμένη σε δίχτυα η ελπίδα.

 

Εστεμμένη παράνοια μαστιγώνει τους καιρούς

Κι οι ώρες, οι μέρες καταδυναστεύονται

Γιατί επιλέξαμε να μην ξέρουμε.

 

Δεν αγγίξαμε την πληγή νίπτοντας τας χείρας μας.

 

Δε λύσαμε το γόρδιο δεσμό με σπαθί,

Γιατί ομφαλοσκοπούσαμε.

 

Μόνο προθέσεις καρφωμένες σε λόγια

Κι ολιγωρία σκοτεινή.

Όλα παραπαίουν κι η ελπίδα σε δίχτυα

Παγιδευμένη.

 

Η κρήνη περιμένει βροχή και μένουμε αξεδίψαστοι.

Η μελαγχολία συντηρείται απ’τα σκουπίδια.

Αυτόχειρες βάφουν τους δρόμους, τα πανό.

 

Φυτεύοντας άλικα πάνω τους γαρύφαλλα

Η ελπίδα θα ξεπηδήσει.


 

Κρυονέρι

 

Τετάρτη   25/7/12 ώρα 1π.μ






 

ΕΝΑΣ  ΛΙΒΑΣ  ΠΥΡΙΝΟΣ


 

Αδιέξοδη θλίψη, απρόσμενη ως καταιγίδα

Στο ξέφτισμα καλοκαιριού, ήρθε με κεραυνούς

Κι αστραπόβροντα, ως δράκος φλογοβόλος

Σπέρνοντας τον πανικό, ρημάζοντας την ικμάδα.

Την ελπίδα ισκιώνοντας, τα νιάτα λιθοβολώντας.

Τροχοπέδη στ’όνειρο.

 

Η μεστή απραξία αδιάφορη κατέγραφε τα γεγονότα

Ως μαρτυρία τάχατες για τις γενιές που θα’ρθουν.

 

Κανείς από τους αδιάφορους δε μίλησε για γενοκτονία.

 

Όλοι μυήθηκαν στα τέρατα και σημεία.

Δεν ήταν των καιρών. Δεν ήταν συναποφασισμένα.

Αυθαιρεσίας μισαλλόδοξης, εσκεμμένης προδοσίας

Σύμφωνο με αίμα σφραγισμένο, από μέτωπα ανίδρωτα

Κι αρόζιαστα χέρια στο βωμό της εξουσίας, θυσία.

 

Κι έκατσε βαρυχειμωνιά με πάγους φορτωμένη.

Τρίζανε τα κόκκαλα απ’το βάρος που σηκώναν.

 

Άνεμος! Πού είναι ένας άνεμος; Άνεμος να φυσήξει.

Να’ναι Νοτιάς τους πάγους να λιώσει.

 

Ένας λίβας πύρινος τους εφιάλτες για να κάψει.



 

Κρυονέρι

 

Τρίτη 2/10/12 ώρα 18:12΄










 

ΕΙΔΕΧΘΕΣ  ΕΓΚΛΗΜΑ


 

Ασάλευτη και τούτη η νύχτα,

Όπως η χθεσινή, η προχθεσινή.

Κανένα οργίλο στήθος δε φουσκώνει.

Καμιά γροθιά σφυρί, τούτη τη νύχτα

Δε σφυροκοπάει το έρεβος να συντρίψει.

 

Σιωπή    * Το δεξί χέρι της αβεβαιότητος.

Κραυγή * Συνώνυμο της απελπισίας.

Δάκρυα * Απόσταγμα πόνου.

 

Κι η νύχτα μακραίνει, η πίστη κοντανασαίνει.

Καιρός πριν

Σ’όλα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων

Πηχυαίοι τίτλοι έγραφαν:

«Το μεταμεσονύκτιον απουσία όλων μας διεπράχθη

Στην καρδιά της πόλεως προμελετημένο ειδεχθές

Έγκλημα. Τα θύματα τρία. Τα στοιχεία τους γνωστά.

 

Η αξιοπρέπεια* ηλικίας χιλιάδων ετών.

Το όνειρο        * στην εφηβία.

Και οι δυο νεκροί.

Το τρίτο , η ελπίδα που χαροπαλεύει».

 

Οι δράστες  καταζητούνται.

 

Το έρεβος ποιος με τη γροθιά του θα σπάσει

Την ελπίδα ν’αναστήσει;


 

Κρυονέρι

 

Σάββατο 27/10/12  ώρα 18:22΄